کافه‌گرد/ نوشته‌های نوید غضنفری

نظرها

• mouse
  ۱۲ آبان ۱۳۸۹ ساعت ۱۲:۳۰

  تغییر و تحولات مسیر فیلمسازی افخمی قابل توجهه
  درسته که نیمه دوم فیلم از دستشون در رفته بود ولی تونستن پایانشو جمع و جور کنن.خوشحالم که خبری از شوخی های لوس و بی مزه نبود .پیمان قاسم خوانی همیشه سبک شوخی های جدید تو آستین داره

  نوید: من این نیمه‌ی دوم رو که همه می‌گن تقریبا نمی‌گیرم! به‌نظرم همه‌چی سرجاشه. می‌شه گفت کارگردانی و تدوین تا اندازه‌ای سردستی‌ست که اونم شاید بی‌ارتباط با این نیست که افخمی داشته می‌رفته و…
• مهتاب
  ۱۶ آبان ۱۳۸۹ ساعت ۱۳:۵۲

  این هم از عجایب و غرایب است که روز جمعه مجبور شدم دوتا فیلم کاملا متفاوت را طی یک سحرگاه و غروب خوب پاییزی ببینم و راستش امروز حسابی منگم.
  ساعت ۵صبح جمعه را به عمد برای تماشای آمریکایی انتخاب کردم…چرا؟ واقعا نمی دونم.حسم می گفت این ساعت خوبه و دو ساعت بعد که فیلم تمام شد، به تمام معنا منگ بودم. یک تجربه ی بی نظیر.از اون فیلم هایی‌که بعد از دیدنش دوست ندارم تا مدتها راجع بهش با کسی صحبت کنم.تکه ای از وجودم پیش این فیلم مونده.بغض فروخورده ای از تماشای رسیدن/نرسیدن ادوارد به بهشت موعودی که با کلارا کشفش کرد و برای رسیدن بهش تا آخرین لحظه مقاومت کرد هنوزم با منه.راستش اینسپشن را شب قبلش دیدم و سر درنیاوردم دقیقا جریان از چه قراره.احتمالا باید دوباره برم سراغش.نکته‌ی خیلی خیلی خوبی که بهش اشاره کردی (البته در نوشته‌ی کوتاهت راجه به این فیلم)اشاره به تنهایی بیشتر اما پرشروشورتر ادوارد نسبت به جف کاستلو بود و چه قدر بازی استادانه‌ی کلونی در درآمدن این حس کمک کرد.با این شباهت‌های (هم ظاهری و هم در بازی )پلاچیدو و برگمن کاملا موافقم.(عجب جذابیتی داره این دختر و عجب بازی ای)و البته انتخاب آن دهکده‌ی رویایی vecchio delle monte هم انتخاب درجه یکی بوده.اصلا این گرمایی ایتالیایی اطرافیان این مرد تنها و درون گرا(کشیش، فروشنده‌ی پیر در بازار روز، صاحب کافه عشق سرجولئونه و…) و رابطه‌ی ادوارد با آنها همه به‌علاوه‌ی قاب بندی‌های زیبا همه نشون از هوش کارگردانش داره و در پایان انتخاب ویژه‌م موسیقی فیلمه که عالی بود.عالی ی ی ی ی
  اما غروب همان روز اختصاص به سن پطرزبورگ داشت که دوستش داشتم.نه به اندازه‌ی تو،‌ولی خیلی خندیدم و خیلی لذت بردم.یک کمدی درست و درمون با بازی خیلی خوب قاسم خانی و تنابنده.اما راستش این بهاره رهنماش رو اعصاب بود. به نظرم هیچ جوری به دل نمی نشست و باهاش ارتباط برقرار نکردم. این اشاره به بچه‌ی رزمری و پالپ فیکشن به کنار،‌ در مصاحبه‌ی قاسم خانی خوندم که گفته بودم در آثارش ،‌تکه‌‌هایی هست که طنز موجود در آنها را شاید فقط ۱۰ نفر متوجه بشوند و خودش دوست داره که همین تعداد آدم بتونه طنز مستتر در این صحنه ها را بگیره،‌مطمئنا آن اشاره به قسمت آپارتمان هنک مودی هم از همان جنس طنز هاست .مثل اشاره به اسم امید روحانی که بهم گفتی و حس می کنم قاسم خانی در طی مصاحبه ش دوست داشت یک جوری بهش اشاره کنه. این را هم اینجا بگم که نقد امیر پوریا افتضاح بود.واقعا این نوشته‌ی امیرپوریا بود؟!مجله فیلم در ادامه‌ی روند نزولی‌اش برای سن پترزبورگ یک نقد اختصاص دادند (هم اندازه‌ی بعدازظهر سگی سگی و ملک سلیمان!) وآن وقت انتخابشان نقد بد و ناامیدکننده‌ی پوریا بود که ازش بعید بود.هر چه قد خوندم نفهمیدم یعنی چی؟!

  نوید: خوش‌حالم که از آمریکایی خوش‌ات آمده، اما ای کاش این نسخه‌ای رو که مطمئن‌ام کلی از زیبایی فیلم رو گرفته، فعلا نمی‌دیدی تا لااقل دی‌وی‌دی چیزی از فیلم بیاد. تا جایی‌که می‌دونم نسخه‌ای که از آمریکایی موجوده، به‌جز کیفیت بد و ضربه‌زدن به قاب‌بندی‌های کوربین و رنگ‌های فیلم‌برداری مارتین روهه، ترانه‌ی آخر رو هم اثر کیوبی اند بلیزاردز نداره که به‌نظرم کل قصه رو تو متن ترانه‌ی اون می‌شه خوند و احساس کرد. در مورد بازی رهنما و اندیشه فولادوند هم باهات هم‌عقیده‌ام که اصلا خوب از آب درنیومده، البته به‌جز اولین برخورد پیمان و بهاره تو کافی‌شاپ که رهنما با لئونارد کوهن می‌خونه. اون امتیاز داره
• امیررضا تجویدی
  ۱۶ آبان ۱۳۸۹ ساعت ۲۱:۳۴

  سلام نوید خان
  این نتیجه گیری آخرتون خیلی منطقی و درسته.من نمی دونم چرا عده زیادی از دوستان سن پطرزبورگ رو با مثلا شوکران مقایسه می کنن؟این مقایسه آفت نقد سینمای ماست متاسفانه…

  نوید: متاسفانه.
• hamed
  ۱۷ آبان ۱۳۸۹ ساعت ۰۲:۵۸

  نوید نوشته‌تو که خوندم، ملول شدم. البته نه از نوشته‌ی خوب و پر و پیمون تو. از این روزگار. واقعا جای آدمایی مثل تو، کجای نقدنویسی امروز قرار داره؟ فیلم رو باز می‌کنی، کسی نیست. دنیای تصویر که هیچ. ۲۴ حالا یه کم بهتر. اما باز چیز دندون‌گیری نمی‌خونی. سایت‌های اینترنتی سینمایی افتضاح مطلق. تو یکی از همین سایت‌ها نوشته‌ای خوندم درباره‌ی سن‌پطرزبورگ؛ که نوشته بود این شوخی‌های جنسی و بی‌ادبی چیه؟ چرا حرمت وطن و ناموس زیر سوال رفته؟ توجه کن که سایته یه سایت سیاسی اصول‌گرا نبود. یه سایت سینمایی بود. اما تو نوشته‌اش ذره‌ای از سواد سینمایی و عشق به سینما نبود؛ برعکس چیزی که تو نوشته‌ی تو موج می‌زنه.کاش نوشته‌های نابی از این دست، که معیارشون برای نقد نوشتن، تنها عشق به سینماست-البته با آگاهی و بینش به عشق‌شون- در مطبوعات فرصت بروز و ظهور پیدا می‌کرد؛اما متاسفانه چیزی که در نقدهای مطبوعات می‌خونیم، یا نشان‌دهنده‌ی زد و بند و عشق و کینه‌ی منتقد و فیلمساز پیش از تماشای فیلمه یا نشان دهنده‌ی بی‌سوادی. این وسط سینما راحت لگدکوب می‌شه و راستش به نظر من سهمی که مطبوعات و سایت‌های سینمایی در این مورد دارن، کاملا با سهم آدمایی مثل صلح‌میرزایی و رضویان برابری می‌کنه.

  نوید: چی بگم رفیق. متاسفانه همین‌جوریه که می‌گی، البته تو هم به من خیلی‌خیلی لطف داری برادر.