کافه‌گرد/ نوشته‌های نوید غضنفری

نظرها

• a Director
  ۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۲۳:۵۴

  از کارهای قدیمی و جنون آمیز ( و کمدی/هارور ) جکسون Braindead رو دیدم که عنوان خونین ترین فیلم تاریخ رو هم یدک می کشه . اگرچه این فیلمی که دیدم آماتوریزم ـه خوبی داره اما اونقدر فیلم جذابی نیست بنظرم و گنده کاری هاش هم تهوع آوره ( مثل کینگ کونگ و اون گیاه های حال به هم زن ! ) . بر عکس فیلمی مثل Evil Dead ( و نمونه ی بهتر Evil Dead II از سم ریمی ) هم اون آماتوریزم ـه رو داره ( که احساس خیلی خوبی به فیلم ها می ده ) و هم جذابه . البته من هنوز Heavenly Creatures رو ندیدم متاسفانه اما احتمالا باید فضایی نزدیک به همان Braindead داشته باشه ( فقط حدس )

  راستی Evil Dead ( در ایران کلبه وحشت ! ) ۱ و ۲ رو دیده اید ؟ من واقعا دوستشون دارم . بر عکس قسمت سوم . و نکته ی جالب اینکه ریمی و جکسون خیلی شبیه به هم شروع کردن ( ساخت اسپلتر های کالت ) و بعد هم سرنوشت مشابهی پیدا کردند ( ساخت فیلم های هالیوودی عظیم با درون مایه های فانتزی – علمی/تخیلی ) و اگر چه ریمی جذابتر و بهتر شروع کرد اما گویا جنبه ی بودجه های زیادتر رو نداشت !
• navid
  ۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۲۳:۵۴

  نوید: مخلوقات آسمانی بیش‌تر یک درامِ جنایی/ فانتزی‌ست، جکسن از هارور گونه‌ی اسپلاتر فقط به‌عنوان طعم و چاشنی توی فیلمش استفاده کرده و فضایش کلی با Braindead که یک فانتزی/ هارور/ کمدی خالص است فرق می‌کند، برای همین من هم خیلی گذرا به آن اشاره کردم توی این مطلب. مرده‌های شریر ریمی را شدیدا دوست دارم، ادای دین‌هایی جذاب به انیمیشن‌سازهایی هم‌چون تکس آیوری. هم‌چنان که کار تازه‌ی ریمی- به‌جهنم بکشانم- را هم خیلی دوست دارم. مطلبی هم برایش توی یکی از پست‌های مهرماه همین‌جا نوشته‌ام.
• وحید جلالی
  ۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۰۱:۵۲

  The Lovely Bones رو خیلی دوست نداشتم.به نظرم پیتر جکسن بیشتر به فکر بافت تصویری فیلم بوده.که خب زیادی پر زرق و برق شده.و اینکه چه خوب که این قدر به ترجمه صحیح فیلم ها توجه می کنید.
• سعید د.
  ۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۰۱:۰۳

  
  وبلاگ شما را اتفاقی دیدم، پیگیر مطالبتان هستم.
• هومان
  ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۱۰:۲۲

  خوب بالاخره یکی پیدا شد که مثل ما از lovely bones خوشش بیاد. نوید جان کماکان منتظرما. میل هم برات فرستاده م.
• navid
  ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۱۰:۲۲

  نوید: رفیق‌ام، اگه خوب پست رو بخونی متوجه خواهی شد که اتفاقا هدف‌ام از مقایسه این فیلم با مخلوقات آسمانیِ خود پیتر جکسن این بود که بگویم؛ پیش‌تر جکسن به همین هدف رسیده و حالا در لاولی بونز نتوانسته بعد تازه‌تری به‌اش بدهد. می‌دونم برادر، ای‌میلت رو دیدم، اما هنوز نخوندم. به‌ات اطلاع می‌دم. مخلصیم