کافه‌گرد/ نوشته‌های نوید غضنفری

قلمرویِ حیوانات/ Animal Kingdom
نویسنده و کارگردان: دیوید میچاد
بازیگران: جیمز فِرِشِویل، بن مندلسون، جکی ویوِر، جوئل اِدگِرتن و گای پی‌یِرس
محصول استرالیا، ۲۰۱۰
امتیازم به فیلم: ****

بار دیگر ترکیبِ استرالیا- سرزمین پر رمز و راز- و گای پی‌یِرس، بعد از وسترنِ پرخون و پر از نمایشِ کشتنِ هم‌رگ‌وریشه‌ها و خانواده به‌دست یک‌دیگر در پیشنهادِ جان هیلکوت، این‌جا در اولین فیلم بلندِ میچادِ استرالیایی‌تبار نیز جواب می‌گیرد، درامی جنایی که از ماجرا/ خانواده‌ای واقعی ساکنِ ملبورنِ استرالیا (خانواده‌ی پتینگیل) الهام گرفته‌شده و جذابیت و البته مرموزبودن‌اش را مثل تمام جنایی/ گنگستری‌هایِ از این دسته- از پدرخوانده‌ی کاپولا بگیر تا محوطه‌ها/ The Yards جیمز گِرِی- نه از کشتن و قتلِ هم‌خون و ریشه‌ها برای بقا، که از طبیعتِ بکر و هم‌چنان وحشیِ استرالیا- این سرزمین موعود و پر راز برای مهاجرین آمریکایی و اروپایی- می‌ستاند؛ مصداقِ این ادعام را هم سکانسِ کشته‌شدن کریگ کودی (سالیوان استپلتن که اجراش به‌شدت یادآور راسل کرویِ جوان و جویای نام) در اطرافِ آن کلبه‌ی حومه‌ی ملبورن توسط نیروهای پلیس می‌دانم.
همه‌ی بازی‌ها به‌شدت کنترل‌شده و عالی‌ست و جکی ویوِر در نقشِ مادرخوانده‌ای- جنین کودی- که هم‌چون ماده‌شیری دائما توله‌های وحشی‌اش را می‌بوسد و می‌لیسد و البته به‌موقع و برای بقای موقعیت‌اش، از هیچ‌کاری هم فروگذار نیست، می‌درخشد. (و حالا هم که به‌خاطر همین اجرا نامزد دریافت جایزه‌ی گولدن گلابِ بهترین بازیگر نقش مکمل زن امسال شده، هرچند بیش از این‌ها حق هم‌چه فیلم و سایر فیلم‌های امسال است که هیچ‌ نامی از آن‌ها در فهرست نامزدها نیست)
انتخاب جیمز فرشویلِ جوان (و صورتِ یخ‌زده و بی‌حالتِ او) در نقشِ جاشوا (جِی) کودی که درواقع تازه‌واردی‌ست به قفس توله‌شیرها و باید در آن میان با بی‌رحمی و سبعیتی ریشه‌دار و ذاتی آشنا شود، بی‌اندازه هوشمندانه است. ترکیدنِ بغضِ چهره‌ی یخ‌زده‌ی او در دست‌شوییِ دوست‌دخترش- نیکی (لورا ویل‌رایت)- اوج شکستن و آشنایی با تلخی هویتی‌ست که تا آن زمان هم‌واره از آن دور نگه داشته می‌شد.

ناپدیدشدنِ آلیس کرید/ The Disappearance of Alice Creed
نویسنده و کارگردان: جِی بِلِیکسن
بازیگران: جِما اَرتِرتِن، ادی مارسَن، مارتین کامستِن
محصولِ انگلستان، ۲۰۰۹
امتیازم به فیلم: ***

آزمون و خطایی به‌سبکِ جنایی/ تریلِر، اثرِ جِی بلِیکسنِ تازه‌کار که پیش از این فقط نویسندگی فیلم‌نامه‌ی قسمت دوم هارورِ هبوط/ The Descent را در کارنامه‌اش دارد. ناپدیدشدنِ آلیس کرید، تمام ۹۰ دقیقه جذابیت طرحِ قصه‌ی ساده‌اش را از ایجاد تعلیق در لوکیشنی کوچک و محدود و بازی با تعداد کم شخصیت‌هاش و البته لحن و لهجه‌ی غلیظ و درحد دوران شکسپیر بریتانیاییِ آن‌ها می‌گیرد.
ناپدیدشدنِ آلیس کرید، اولین تجربه‌ی جمع‌وجور و موفقیت‌آمیزِ بلیکسن، در جواب این سؤال که بعد از تجربه‌هایی چون چاقو در آب و نوع پخته‌تر آن، مرگ و دوشیزه‌ی پولانسکیِ بزرگ، ضروری به‌نظر می‌رسد فیلم‌سازی دوباره جرأت کرده و در این عرصه (کار در لوکیشن‌هایی محدود و شخصیت‌های کم داستانی) قدم بگذارد، این‌گونه پاسخ می‌دهد؛ بله قطعا لازم به‌نظر می‌آید. برایِ کالیبره‌کردن این ژانر سینما هم که شده، هم‌چه آزمون و خطاهایی، حتا از صفر هم که شده، می‌خواهیم. حتا اگر پا را فراتر از قبلی‌ها نگذارد و فقط در حدواندازه‌ی یک تریلر خوب، مثل آلیس کرید، باقی بماند.
اجرای هم‌چون همیشه عصبی مارسَن (مشابه اجراش در الکی‌خوشِ مایک لی) در نقشِ ویک و ظاهر و لهجه‌ی کامستِن در نقش دنی، قابل قبول از آب درآمده و جِما اَرتِرتن در این اولین بازی‌اش (امسال او را در نقش تهمینه‌ در شاه‌زاده‌ی ایرانی: شن‌های زمان هم دیدیم) که هیکلی کم‌وبیش پرتر دارد، لوندیِ چشم‌گیری به نقش آلیس بخشیده است. ناپدیدشدنِ آلیس کرید اولین‌بار در فستیوال ۲۰۰۹ لندن و بعد از آن در فستیوالِ فیلم تورنتو به‌نمایش درآمده است.

* عنوانِ این پست، برگرفته از ترجیع‌بندی در قطعه‌ی راکِ پایانیِ آلیس کرید با عنوانِ هالی مالی و با اجرای بی‌نظیر کتی دیوی‌ست.

پی‌نوشت: مدتی‌که در به‌روزکردن این‌جا تنبلی از خود نشان دادم، به‌خاطر بدیِ هوا بود و هیچ دلیل موجه دیگری نداشت.